Pinda's
Strikt genomen een peulvrucht, maar voor iedereen een noot. Pinda’s zijn met afstand de eiwitrijkste keuze en een echte klassieker, in een grote en een kleine soort.
Voedingswaarde
Pinda's
| Energie | 567 kcal |
| Eiwitten | 26 g |
| Totaal vet | 49 g |
| waarvan verzadigd | 6.8 g |
| waarvan enkelvoudig onverzadigd | 24 g |
| waarvan meervoudig onverzadigd | 16 g |
| Cholesterol | 0 mg |
| Koolhydraten | 16 g |
| waarvan suikers | 4 g |
| Vezels | 8.5 g |
| Mineralen | |
| Calcium | 92 mg |
| IJzer | 4.58 mg |
| Magnesium | 168 mg |
| Fosfor | 376 mg |
| Kalium | 705 mg |
| Natrium | 18 mg |
| Selenium | 7.2 mcg |
| Vitamines | |
| Vitamine A | 0 IU |
| Vitamine B6 | 0.35 mg |
| Vitamine C | 0 mg |
| Vitamine E | 8.33 mg |
| Vitamine K | 0 mcg |
Bron: USDA SR21 (2008). Indicatieve gemiddelden per 100 g, werkelijke waarden variëren per oogst, herkomst en bereiding.
Pinda's in het kort
Strikt genomen een peulvrucht, maar voedingskundig de eiwitrijkste keuze van allemaal.
Rijk aan
- Met 26 g eiwit per 100 g de eiwitrijkste optie, populair bij sporters.
- Botanisch een peulvrucht, geen noot: ze groeien ondergronds.
- Kies waar mogelijk de ongezouten variant om het natriumgehalte laag te houden.
Alles over de pinda's
Van boom tot schap: hoe pinda's groeien, waar ze vandaan komen, hoe ze verwerkt worden en hoe je ze het best gebruikt en bewaart.
Hoe het groeit
De pinda is botanisch geen noot maar een peulvrucht (Arachis hypogaea) uit de vlinderbloemenfamilie, net als erwt en boon. Het bijzondere: na de bevruchting buigt de bloemsteel naar beneden en groeit de grond in, waar de peul ónder de grond rijpt. Vandaar ook de naam “aardnoot”.
Herkomst & oogst
Bij de oogst wordt de hele plant uit de grond getrokken of geploegd; de peulen drogen daarna aan de plant of in rillen op het land. Een gewas is na vier tot vijf maanden rijp. China, India en de Verenigde Staten zijn de grootste producenten, daarnaast Argentinië en West-Afrika.
Van plant tot schap
De peulen worden gedroogd en gedopt; de pinda’s worden vaak gebrand, droog of in olie. Een groot deel van de oogst gaat naar pindaolie en pindakaas. Pinda is een van de bekendste voedselallergenen.
Geschiedenis
De pinda komt oorspronkelijk uit Zuid-Amerika (omgeving Bolivia/Argentinië) en werd daar al millennia geteeld. Portugese en Spaanse handelaren brachten hem naar Afrika en Azië. In de Verenigde Staten promootte landbouwwetenschapper George Washington Carver talloze toepassingen van de pinda.
Variëteiten
Er zijn vier hoofdtypes: Runner, Virginia (groot), Spanish (klein, met veel olie) en Valencia. Bij ons als “Pinda’s Groot”, “Pinda’s Klein” en ongezouten.
In de keuken
De basis van pindakaas en van sauzen als satésaus, en veel gebruikt in de Indonesische en West-Afrikaanse keuken. Gebrand een klassieke borrelhap, en pindaolie is geschikt om in te bakken.
Kopen & bewaren
Bewaar pinda’s koel, droog en luchtdicht. Bij vocht zijn ze gevoelig voor schimmel (aflatoxine), dus droog bewaren is belangrijk; gebrande pinda’s blijven luchtdicht het lekkerst.
- De pinda is geen noot maar een peulvrucht, familie van erwt en boon.
- Na de bloei groeit de bloemsteel de grond in, waar de peul ondergronds rijpt.
- George Washington Carver bedacht ooit honderden toepassingen voor de pinda.
